iauga na ialma

Vinte anos de saudade

2009-12-23T12:10:00.008+01:00

¡Es la fiebre!

2009-07-07T20:17:00.009+02:00

http://www.myspace.com/lexluthorweekend

Fama, y a bailar !

2009-04-29T22:54:00.003+02:00

Madness - Swan Lake

60's Italia V: Ricky Shayne

2009-04-28T23:32:00.007+02:00

Ricky Shayne - uno dei mods

Ricky Shayne - No No No No (La battaglia dei mods)

Ricky Shayne - vi saluto amici mods

PERO QUEN SON OS PIRATAS?????????

2009-03-20T14:07:00.008+01:00

Aqui vos deixo un video de un gran ARTISTA e da tipa esta que mexa na ducha

Pois que sepades, que este GRAN ARTISTA INTERNACIONAL, mecou ultimamente ademais dunha mansión, este utilitario italiano.

pd: Ramóncin & Co se non sodes capaces de "crear" nada interesante nin de subirvos a un escenario, creo que buscan xente na picusa (turnos de 6:00 a 14:00 e de 14:00 a 22:00)

O FRIO É O QUE TEN, QUE TIRA DO VODKA

2009-03-17T19:01:00.004+01:00

El ex futbolista Radchenko quintuplicó la tasa de alcohol cuando conducía su coche
Fue interceptado por la Policía Local de Cambre el pasado miércoles.
El ex jugador del Deportivo Dimitri Radchenko fue interceptado por la Policía Local de Cambre el miércoles mientras conducía bajo los efectos del alcohol. Agentes municipales le dieron el alto cuando iba al volante de un Opel Corsa por la calle Constitución de ese municipio y le realizaron la prueba de alcoholemia. El resultado del test arrojó una tasa de 1,40 gramos de alcohol por litro de aire espirado, lo que quintuplica el máximo permitido (0,25). El vehículo fue inmovilizado con un cepo. Momentos antes Radchenko fue visto saliendo de un pub cercano.
Al conocer el resultado, el ex futbolista ruso reaccionó agarrándose a los policías y pidiéndoles que no interpusiesen una denuncia contra él, puesto que, según alegaba, si los hechos llegasen a trascender, el incidente podría causarle un problema familiar. Dimitri Radchenko fue citado ayer para un juicio rápido. Se enfrenta a los cargos de conducción temeraria y un delito contra la seguridad del tráfico, por lo que podría serle retirado el permiso de conducción.
El ex deportivista vive en España desde el año 1993, cuando fichó por el Racing de Santander procedente del Spartak de Moscú. Jugó además en el Rayo Vallecano, el Mérida y el Compostela. Posteriormente pasó dos temporadas en Japón y otras tantas en Croacia. Radchenko se retiró del fútbol en el 2004 después de dos años en el Bergantiños.

Seguramente que Romano Sion se coida mais.

De toda a vida é "el que parte, reparte"

2009-02-26T09:39:00.000+01:00

+ info

Galescolas e mesas de catro millóns... Ellos votan...

2009-02-03T22:44:00.003+01:00

Los Granadians del Espacio Exterior - NOVO DISCO !!!

2009-02-02T23:29:00.011+01:00

Entre los 11 cortes de este nuevo álbum podemos disfrutar de multitud de matices, manteniendo siempre la coherencia, y bajo los patrones rítmicos que hubieran seguido los artistas de origen jamaiquino que grababan entre los años 66 y 73. Principalmente adoptan los ritmos Rocksteady y Reggae, que arrasaron entre la juventud Inglesa y que también llegaron, en menor medida, a España y otros países hispano parlantes.

Pero dentro de estos ritmos encontramos guiños al Soul de Stax, al Mersey-Beat, a Bo Diddley, y con instrumentales marcianos como "SONDA PHOENIX", Los Granadians consiguen llevar a la superficie del planeta rojo a Los Relámpagos y sonar tal y como les hubiera obligado a tocar el más furioso James Brown.

Fascinante es también el instrumental "ESLABÓN PERDIDO", en este caso parece el propio Joe Meek quien junta a Link Wray con Los Pekenikes y se los lleva a grabar a un nuevo mundo.

Y qué decir de los temas vocales: la dulzura de Los Angeles, Brincos o Toots and The Maytals está patente en "LA CHICA MAS DULCE" y "DEJAME INTENTARLO", mientras que una frescura y caradura propia de grupos como Los Diablos, The Coasters, Los Salvajes, Prince Buster, The Equals o Judge Dread se manifiesta en canciones como "MENTIROSA" o "EL DINERO ES PARA GASTARLO".

Los Granadians son una de esas bandas que crean admiradores incondicionales entre un público de lo mas diverso y en este álbum la interacción que mantiene con su público queda plasmada en canciones como "LA FIEBRE", que es un merecido homenaje a sus fans de todo el planeta.El reggae mas frenético y rompe pistas vuelve a tener cabida en este disco en temas como "EL HUMANOIDE" y "GRANADISSIMO!"

Todo esto con la naturalidad y perfecta armonia que les caracteriza, reconstruyendo su propia historia, trasladándose a una época y grabando aquello que pudo haber sido, pero que nunca fue. Un viaje intergaláctico con momentos para el misterio, el baile, y el corazón. Para ello el platillo volador de Los Granadians se trasladó a los estudios "Circo Perrotti" de Gijón: el nuevo referente mundial en cuanto a sonido "Vintage"se refiere. Toda la grabación y mezcla ha seguido un proceso analógico y coherente con la música del grupo. Nada se ha digitalizado.Se ha registrado el sonido en cinta magnética y utilizado amplificación, microfonía e instrumentos de los años 40, 50 y 60.

Los encargados de capturar ese sonido han sido, a la par, Jorge Explosión (Doctor Explosión) y el Neoyorquino MIKE MARICONDA (Raunch Hands, Devil Dogs, etc).Jorge Explosión ha producido en su estudio a artistas de la talla de Sonny Burgess & The Pacers, Billy Childish o The Cynics.Mike Mariconda tiene una extensa trayectoria como productor de discos de The Mummies, New Bomb Turks,etc.

"DONDE NINGUN HOMBRE HA LLEGADO JAMAS": una frase clásica de la ciencia-ficción, bien escogida para un álbum de esos que llaman "de culto". Un tÍtulo metafórico, en cierto modo, para una banda actual con los pies bien puestos en su planeta, Granada, y cuya música va a hacer las delicias entre la tripulación del capitán Kirk, en las reuniones sociales, léase guateques, de la nave USS Enterprise, allá por el año 2269.

Fonte: http://www.liquidatormusic.com/

Teddy Boy en Andaluces por el Mundo:

Los Granadians a Eurovisión 2009

2008-12-22T00:16:00.008+01:00

Los Granadians del Espacio Exterior preséntanse este ano ao festival de Eurovisión. É necesario conseguir o máximo número de votos para que se clasifiquen, así que non perdas nin un segundo e vota XA! por Los Granadians.

Emite o teu voto facendo click no seguinte link:

http://www.rtve.es/television/eurovision2009/candidatos/los-granadians.shtml

Publicidade institucional:

2008-12-11T20:15:00.012+01:00

Non, é mellor Obama

2008-11-08T22:24:00.001+01:00

Lei 7/2007, do 12 de abril, do estatuto básico do empregado público

2008-10-31T16:16:00.004+01:00

Café colonial, Rio Grande do Sul, churrasco, Internacional, gaúcho, Nova Petrópolis, o PT, mamão, Gramado, buffet, Canela, Gremio, minuano, artistas, tudo bom?, Colónias Alemãs, caipirinha, Guaraná, o Fogaça, a lotação, Porto Alegre, farroupilhas, guarani, os açorianos, chimarrão, cachaça, perfeitura, shopping center, segurança, puxa-puxa, Brahma, Lago Guaíba, sagú...

Audio: The chords - maybe tomorrow

Profanando el Clavi y el jazz!!!

2008-10-28T19:51:00.004+01:00

Co apoio da Consellería de Cultura e Deporte

2008-09-27T17:35:00.005+02:00

Hola amigos! O prometido é débeda! É eiquí unha ración de imaxes en movemento para ilustrar eses paseos por Portugal, adobado cun pouco de allo cocido en nitróxeno líquido e prixel liofilizado. Saúdos.

Audio: Joya Landis - angel of the morning

E Ezequiel Mosquera quedou cuarto...

2008-09-15T18:52:00.007+02:00

Ciao amici!

Xa estamos eiquí de volta. Proximamente voltan os xa clásicos e marabillosos vídeos de Mike Lois, desta vez de temática paseante por Portugal.

Até já.

Is time of vacations (ben merecidas ou!)

2008-08-28T21:16:00.011+02:00

Pois iso, vacacións e desconexión. A presto bambini!

O grande Fernando Esteso interpretando un temazo soul no 1975. Canción escrita e producida por....Lauren Postigo!!!

Este gran home con bigote destrozando o clásico One Step Beyond de Prince Buster, popularizado polos Madness. Xa quedaban lonxe os tempos de Conexion, o mellor que fixo El Saxofonista Cobos en toda a súa prolífica carreira.

Pili y Mili son unhas xemelgas orixinarias de España que filmaron películas no sesenta e principios dos setenta. Vexan eiquí unha actuación ben bizarra dunha película que filmaron en México.

60's Italia IV: Patty Pravo

2008-08-15T00:27:00.009+02:00

Nicoletta pasa os primeiros anos da súa adolescencia coa súa avoa, naqueles anos coñeceu ao cardeal Angelo Roncalli (o futuro Papa Xoán XXIII) e ao poeta americano Ezra Pound. Sendo nena estuda danza e piano, inscríbese nun curso de dirección de orquestra, é unha apaixonada do rythm'n'blues e empeza a ser coñecida co nome de Guy Magenta, actúa a miúdo no lendario Piper Club, lugar de culto, onde é descuberta polo axente Alberigo Crocetta, que foi quen lle puxo o nome artístico de Patty Pravo ("veloz como a vida dos mozos"). En 1965 grava a súa primeira aparición cinematográfica "Passeggiando per Subiaco", a día de hoxe inédita, dirixida e producida por Tullio Piacentini. Entre outros cantautores está presente o mozo Lucio Dalla coa canción "Il ceo". En 1966 grava o seu primeiro single coa discográfica ARC Ragazzo triste (versión italiana de But you're mine de Sonny Bono) e para a "moza do Piper" é só o primeiro dunha serie de éxtios con cancións soadas a medio camiño entre o beat e a canción melódica: en 1967 Qui e là, Se perdo che e especialmente en 1968 La bambola, un disco de 45 revolucións con éxito mundial e nove millóns de discos vendidos. Posteriormente canta Sentimento, Gli occhi dell'amore, Tripoli'69, Il paradiso (de Lucio Battisti) e Nel giardino dell'amore ("Rain" de José Feliciano). Para a gravación dos seus discos e concertos en directo no Piper Club, e o Cyan Three forma un grupo inglés, casaría coa batería, Gordon Fagetter; o grupo acompáñaa nos primeiros anos da súa carreira. En 1969, Crocetta e Rca proponlle gravar un album acompañada por unha orquestra, co nome de Concerto per Patty.

Patty Pravo - la bambola (1968)

Patty Pravo - il paradiso (1969)

Nota de prensa

2008-08-03T21:47:00.008+02:00

Debido ás presións dun marxinal grupúsculo paramilitar que utiliza modos mafiosos, véxome na obriga de crear esta nova entrada. Saúdos democráticos e asemblearios de Robert Mobuto, que acaba de confirmar a súa asistencia ó Artenativa 2008.

www.myspace.com/artenativa

Lugo eche do que non hai

2008-07-31T19:01:00.006+02:00

>>> É eiquí un botón <<<

60's Italia III: Rita Pavone

2008-07-21T17:59:00.012+02:00

Naceu en Torino o 23 de agosto de 1945, comezou a súa carreira cando a descubriu Teddy Reno quen fora o seu representante e máis tarde o seu flamante marido. O 1 de setembro de 1962, comeza a historia musical desta grande cantante italiana; cantantes vidos de todas partes de Italia reuníronse para as finais do «Primeiro Festival dos Descoñecidos», un concurso organizado para descubrir novos talentos. Unha rapaza pequena, indecisa, tímida e calada, mais confiada e explosiva cando canta, bátese contra todos os concursantes. O seu triunfo é tan sensacional que os presentes teñen a sensación de que viran nacer unha estrela auténtica no mundo da canción. Leva case un millón de exemplares vendidos de só tres cancións, «Allá mia eta», «La Partita di Pallone, e «Come te non C’e Nessuno», que son tarareadas, silbadas y cantadas por todos. As grandes revistas dedícan páxinas enteiras e as boites dispútanse as súas actuacións. >>> http://www.ritapavone.it/ <<<

Rita Pavone - la partita di pallone (live)

Rita Pavone - datemi un martello (1964)

Para máis información xeneralista, non deixen de visitar:

www.myspace.com/mike_lois

A dinamo da bicicleta

2008-07-10T17:45:00.006+02:00

A enerxía nin se crea nin se destrúe, só se transforma. Combo Dinamo é unha mutación sufrida polos Mistakens. Produciuse unha transformación, como cantan eles, isto non "é máis do mesmo". En Combo Dinamo a máis mínima fricción das púas e baquetas coas cordas e parches das súas guitarras, baixos e batería produce unha corrente sonora directa, plasmada agora en trece cancións inductivas e adictivas que dan voltas sen parar na bobina de das orellas desde o primeiro impacto. Amplifícase así a milagre da termodinámica musical: cando o empeño entra en contacto coas grandes composicións, as gañas e a contundencia, a actitude e a melodía, saltan as chispas do talento que dan forma ó seu primeiro disco.

O programa Satelitres que dirixe Charlie "tío grande" Faber, seleccionou o LP como disco da semana (do 21 ó 25 de xaneiro). Ah, para esa panda de ex-convictos e criminais do Artenativa, fagan caso al Charlie e traian a Combo Dinamo para o 2009. Grazañas.

Ci vediamo!

Copiar e pegar from: www.myspace.com/combodinamo

Combo Dinamo - más de lo mismo

A que hora é o partido?

2008-07-01T22:25:00.007+02:00

Hola amigos! Come vai?

É esta unha pequena reportaxe fotográfica dalgún que outro paseo pola Comunidade Autónoma de Lugo (Fortaleza de San Paio de Narla en Friol, encoro de Belesar e Monforte de Lemos).

Para amenizar, nada mellor que unha xoia de vídeo dos Small Faces acompañados pola grande P.P. Arnold (la del angel of the mornimg, neno!); no ano 1968 nunha televisión de Bélxica.

Saúdos e ata a próxima.

Small Faces & P.P. Arnold - tin soldier (colour)

60's Italia II: Adriano Celentano (il più grande)

2008-06-23T21:39:00.006+02:00

Adriano Celentano (Milán, Italia, 6 de xaneiro de 1938); cantante, actor e cineasta italiano.

Adriano Celentano iniciouse no mundo do espectáculo actuando como imitador e cómico nos cabarets da súa ciudade natal. O seu debut oficial como cantante tivo lugar en 1957 no transcurso do Primeiro Festival do Rock And Roll celebrado no pazo de xeo de Milán.

A partires de entón, Celentano comezou a interpretar cancións inspiradas en xéneros tan diversos como o soul, o tango, os valses, o pop, o rock, etc. A partires do ano 1965, comeza a adicarse ao cinema, traballando como director e como actor.

Nos case 40 anos adicados ao espectáculo, Celentano colleitou numerosos éxitos musicais así como no mundo do cinema.

Desde Serafino (1968), en onde Celentano encarna a un xove napolitano, que cada vez que o chamaban polo seu nome, respondía sempre cantando as estrofas de «Mamma», unha vella tonada de dito pobo.

Celentano está casado con Claudia Mori, actríz e cantante italiana, e é pai da actriz Rosalinda Celentano (coñecida polo seu papel de Satanás en “La Pasión de Cristo”).

Entre as súas cancións destacan: “Azzurro”, “Yupi Du”, “Chi non lavora non fa l’amore” (ca que participou xunto á súa muller Claudia Mori no Festival da Canción de San Remo, “Il ragazzo della Via Gluck”, “Io non so parlar d’amore”, etc.

Filmografía:

Películas: Serafino (1968) Blanco, rojo y… (1972) Rugantino (1973) El que se vino de Nápoles (1974) Manos de terciopelo (1979) Horacio y el bailón de D. Fulgencio (1979) El solterón domado (1980) Señas particulares: hermosísimo (1988).

Como director, dirixeu os seguintes filmes: Yuppi Du (1975) La otra mitad del cielo (1976).

Programas de televisión: Adriano Clan (1964) Adriano Clan 2 (1965) C’è Celentano (1972) Arriva il Celebre (1977) Fantastico 8, na RAI, xunto a Heather Parisi, Renato Rascel, Marisa Laurito, Teo Teocoli (coñecido en Italia, polo seu personaxe, o xuíz Rocco Tarrocco) e elenco (1987-1988) Svalutation (1992) Francamente me ne infischio (1999) 125 milioni di caz…te (2001) Rockpolitik (2005), etc.

Discografía: Azzurro (1960) Peppermint twist (1962) A New Orleans (1963) Super (1965) Il ragazzo della via Gluck (1966) Una ragazza in un pugno (1968) Le robe che ha detto Adriano (1969) Il Forestiero (1970) Er Più (1971) Con me nel Clan (1971) I Mali Del Secolo (1972) Yuppi Du (1974) Bellissima (1975) I miei americani (1984) Joan Lui (1985) I miei americani 2 (1986) La pubblica ottusità (1987) Il re degli ingnoranti (1991) Quel punto (1994) Mondo in mi 7a] (1996) Mina Celentano (1998) Io non so parlar d’amore (1999) Esco di rado (e parlo ancora meno)(2000) Il cuore, la voce (2001) Per sempre (2002) Le volte che Celentano è stato 1 (2003) C’è sempre un motivo (2004) L’indiano (single) (2005) La Tigre e il Molleggiato (2006), etc.

Adriano Celentano - 24000 baci

Mina e Adriano Celentano - parole, parole

Ardió Lucus, ou?

2008-06-23T21:09:00.003+02:00

Mike "Trojan" Lois

Ni El Bulli, oye !

2008-06-13T17:35:00.004+02:00

--- reserva confirmada ---

Arde Lucus VS Artenativa

2008-06-11T22:53:00.003+02:00

Por favor, confirmar número de asistentes na maior brevidade posible. Grazañas.

Na procura de nativos !

2008-06-09T18:02:00.009+02:00

Hola amigos!

Aí vos van algunhas recomendacións de pensións para a fin de semana de aborixes valgueses en Lugo. Na miña humilde opinión, a Residencia Alba é a mais chachi, mais se queredes algo bo, bonito e barato recoméndovos a Residencia Mar de la Plata (¡es un lindo boliche!). Canto antes poidades decídeme o número de persoas que vindes, para así encargar a comedela lucense de pro. Xa me contaredes.

Un saúdo indixenada rupestre!

Pensión Residencia San Roque

Praza Comandante Manso, 11 (Ao lado da R/San Roque, preto da muralla)

982222700

Dobre con baño: 53,5 € - 42,8 €

Pensión Residencia Alba

Praza Campo Castelo, 31 (Céntrica, dentro da muralla)

982226056

Dobre medio baño: 64,2 € - 48,15 €
Sinxela medio baño: 32,1 € - 25,68 €

Pensión Residencia Mar de la Plata

Ronda da Muralla, 5 (Estrada que rodea á muralla)

982228910

Dobre con baño: 34,24 € - 27,82 €
Sinxela con lavabo: 16,05 € - 10,07 €

Pensión Residencia Porta Santiago

Ronda da Muralla, 176 (Estrada que rodea á muralla)

982252405

???

Vida lucense, ou?

2008-06-06T19:50:00.004+02:00

Premede o botón dereito do voso rato eiquí. Aprendede un pouco rapazada blogueira !

Los Granadians del Espacio Exterior voltan á carga !

2008-06-03T23:45:00.005+02:00

Si, os anos de espera desde o seu anterior disco foron un martirio para os seus fieis seguidores. Ademais as súas actuacións en vivo durante este período, aínda que espectaculares, cóntanse cos dedos das mans, e limitáronse a aparicións especiais e case "segredas", sendo só uns poucos de miles de afortunados os que poden dar crédito diso.

Todo isto construeu a crear un clima de incertidume no que fai referencia á actividade destes músicos, e algúns disparaban ruxerruxes sobre unha posible separación.

Pero Los Granadians del Espacio Exterior regresaron cun novo vinilo baixo o brazo:

"Creo que se esaxerou un pouco, De verdade pasou tanto tempo? Non temos a sensación de estar tan perdidos no espazo como pensan algúns. Ben é certo que o éxito que obtivemos co noso primeiro LP chegounos sendo moi mozos como para afrontalo con mesura. Todo nos pillou por sopresa: a fama, os excesos, os egos e as dubidosas intencións de terceiras persoas case fan que a nosa carreira se nos fose das mans. A esperedísima xira de presentación de "El temperamental Sonido de Los Granadians Vol.1" coincidiu coa saída ao mercado do single que fixemos con Dave Barker, todo foi moi seguido, e depois, ese mesmo ano fixemos aquelas actuacións como banda de Derrick Morgan baixo pseudónimo, en Alemaña e en Madrid. Encántanos Derrick Morgan, xa no 2003 fixémoslle un single, e é un privilexio tocar con el, é unha auténtica estrela, e xa que logo non queriamos que o público acudise a ver a "Los Granadians", senón ao propio Derrick, ademais, non tocamos ningunha canción nosa naqueles concertos.

Nunca fumos partidarios de facer moitas actuacións nin de tocar en todo o que se nos ofrece. Naqueles días, preferíamos aceptar soamente propostas nas que nos fixese moita ilusión participar ou por que nos apetecese moito. O máis importante para nós era gozar no escenario, egoistamente, tanto ou máis que o público, e se caes en certa rutina ou non tes nada nova que ofrecer, mellor desaparece por un tempo, e non aburras ao público dándolle a sensación de que pagou dúas veces por ver o mesmo show. O ano pasado estivemos por Francia encabezando un par de festivais, tamén actuamos con Dave Barker naquela homenaxe que se lle fixo ao desaparecido Laurel Aitken en Valencia e algunha cousa máis.

Pero o máis importante é que en todo este tempo estivemos escribindo e gravando no noso laboratorio e moito dese material estará pronto xirando nos tocadiscos de moita xente".

Los Granadians del Espacio Exterior - una chica me dijo una vez

www.granadians.com

60's Italia I: Rocky Roberts

2008-06-03T22:52:00.008+02:00

Rocky Roberts nasce a Miami Beach (Florida) il 23 agosto 1941. Dopo aver prestato il servizio militare come marinaio sulla portaerei "Independence", e dopo una breve esperienza pugilistica che gli causa la frattura di una mandibola, sul finire degli anni '50 inizia a dedicarsi alla musica soul e al rhythm'n'blues.

In seguito viene ingaggiato dal gruppo degli "Airdales". Parte per l'Europa, precisamente in Francia, dove si esibisce per tre anni nei locali notturni della Costa Azzurra. A Cannes, nel 1964, Rocky Roberts vince il campionato internazionale di Rock'n'roll.

Successivamente giunge in Italia. Rocky Roberts viene notato da Renzo Arbore e da Gianni Boncompagni che gli affidano l'interpretazione del brano "T.Bird", sigla della trasmissione radiofonica "Bandiera Gialla".

Nel 1967, valorizzandola con le sue doti di ballerino e la sua grinta intrisa di Rhythm'n'blues, Rocky Roberts incide "Stasera mi butto", il brano che resterà per sempre legato al suo nome e alla sua immagine, che continuerà a cantare con grande successo per gli oltre 30 anni successivi. Il brano vince il Festivalbar e raggiunge il vertice della classifica dei dischi più venduti, restando in vetta per alcune settimane.

Il cantante è spesso invitato a partecipare a show e spettacoli televisivi. L'artista consolida il successo interpretando altre canzoni ("Per conquistare te", "Se l'amore c'è", "Just because of you", e altre) fino a riconfermarsi con il celebre brano, dall'impronta decisamente ballabile, "Sono tremendo".

In coppia con Robertino, nel 1969 Rocky Roberts partecipa al Festival di Sanremo con la canzone dalla vena melodica "Le belle donne". Anche l'anno successivo interviene all'importante manifestazione canora, proponendo insieme al "Supergruppo", il brano "Accidenti".
Dopo aver girato l'Europa, soprattutto Francia e Spagna, con lunghe tournée, Rocky Roberts riparte poi per l'America.

Poi si ristabilisce nuovamente in Italia: nonostante sia molto impegnato con apparizioni dal vivo, tournée all'estero e partecipazioni a programmi televisivi, Rocky Roberts torna spesso in sala d'incisione. Rivisita i suoi intramontabili successi e realizza alcune cover anni '60, appartenenti alla grande tradizione del genere Soul e Rhythm'n'blues, ispirandosi al grande Otis Redding.

La sua figura è nota per i suoi enormi occhiali, il suo modo elettrico di ballare, per la sua irrefrenabile energia, nonchè il suo sorriso e la costante voglia di divertirsi.

Malato da tempo Rocky Roberts si è spento a 63 anni, il 14 gennaio 2005.

Questa biografia è stata copiata di: www.biografieonline.it

Rita Pavone & Rocky Roberts - gira gira (1968)

VIVA A REVOLUCIÓN

2008-02-19T19:39:00.005+01:00

Chegou a hora na que o factor intervencionista dos Estados Unidos está mais alerta.

A partires de agora probablemente Cuba volva a convertirse (como en tempos de Fulgencio Batista) no burdel de norteamerica, si, pero chea de hamburgueserías e demais multinacionais useñas que coidarán de que o pobo cubano non pase fame, E UNHA MERDA!!!

Así remata a historia dun pobo coas mellores politicas sociais do mundo, pero nunca foi suficiente a ollos internacionais (incapaces de contradicer ao xigante opresor norteamericano).

Agora a disidencia en Miami frotarase as mans intentando quedarse con unha porción da tarta.

"A revolución é sentido do momento historico, é cambiar todo o que debe ser cambiado, é igualdade e liberdade plena, é ser tratado é tratar aos demais como seres humanos, é emanciparnos por nos mesmos e cos nosos propios esforzos, é desafiar poderosas forzas dominantes dentro e fora do ámbito social e nacional, é defender valores nos que se cre a prezo de calquer sacrificio, é modestia, desinterés, altruismo, solidaridade i heroismo, é non mentir xamais nin violar principios éticos, é convicción profunda de que non existe forza no mundo capaz de aplastar a forza da verdade e as ideas. Revolución é unidade, é independencia, é loitar polo noso soño de xustiza para Cuba e para o mundo, que é a base do noso patriotismo, o noso socialismo e o noso internacionalismo".

Fidel Castro

BOA SORTE COMANDANTE!!!

Roma, se stasera sono qui per te...

2008-02-07T21:50:00.002+01:00

Ciao amici!

Aquí vai o derradeiro vídeo da miña estancia en Italia. Por ser o último, non quere dicir que sexa o mellor. Iso sí, Roma è più bella, ma non troppo.

Ah!, en Calabria a vida segue igual:

Vasta operación antimafia en Calabria, sur de Italia
28/1/2008 - 17:27(GMT) Numerosos exponentes políticos de Calabria, sur de Italia, fueron detenidos este lunes en el marco de una investigación antimafia por el asesinato de un consejero regional en 2005, indicaron autoridades locales.

"En total 47 personas están siendo investigadas, de las cuales 18 recibieron orden de captura por lazos entre mafia, política y administración pública", explicó a la AFP el coronel Leonardo Alestra."Según nuestra investigación el asesinato en octubre de 2005 del consejero regional Francesco Fortugno fue obra de la mafia calabresa, la Ndrangheta", agregó.

Arrivederci ragazzi!

Audio: Giuliano Palma & The Bluebeaters - tutta mia la città

AS CANCIÓNS DA SEMANA (FEBREIRO 2008)

2008-02-06T21:15:00.000+01:00

Si amigos, xa chega unha nova entrega desta sección de IAUGANAIALMA, as cancións que non parei de escoitar este mes (entre outras porsuposto), son:

-"catch the breeze" SLOWDIVE

-"feed me" ADORABLE

-"estrellas" AUSTRIA

-"mais heteros" PROJECTO MOURENTE

-"by your side" IRENE

Mmmm, Mourente e Austria, dous proxectos pontevedreses que podrian dar o broche de ouro no fin de festa dos dous dias do ARTENATIVA 2008, non estaría mal para rematar bailando.

AUSTRIA

2008-02-01T18:44:00.001+01:00

O pasado sabado día 26 de xaneiro desplazamonos a Pontevedra para asistir ao concerto de Austria na sala Karma.

Como soe ser habitual, chegamos co tempo preciso para coller sitio, estudiar a acustica da sala (bastante boa por certo)... vale e para que de tempo de ter xa un puntillo cando o grupo saia a escena e así poder corear e bailar como si estibeses tolo sen que che importe unha merda que te mire con cara rara un friki con gafas de Roy Orbison e jabán ata os pes... ou así.

Nada mais entrar, Pedro Berbel (ex Brandel Mosca ou Killer Barbies e actual baixista de Thee Tumbitas), achegouse a nos, xa que lle dixeramos que seguramente pasariamos por alí, para preguntarnos como ía o tema do ARTENATIVA, e puiden comprobar que este barcelones afincado en Pontevedra fala un galego perfecto, mil veces mellor por exemplo que o da Ilustrisima Conselleira de Sanidade, Dona María José Rubio.

Cando Pedro (baixo e voz) e Oscar Tercero (programacións, guitarra e voz) subiron ao escenario, non sabiamos moi ben o que nos iamos encontrar, xa que os directos de este tipo de grupos electropop moitas veces non se carazteriza pola súa calidade, pero non foi o caso, xa que Austria ten un directo moi disfrutable e bastante currado.

Tocaron temas nos que predominaban as programacions electronicas na onda Depeche Mode ("trip") aos que versionaron facendo unha fantastica versión do "Enjoy the Silence" e outros mais pop como por exemplo "estrellas" (verdadeiro himno pop) nos que se achegaban mais a Family ou incluso a Dar Full Full. Tamen versionaron moi acertadamente "Centro di Gravita" de Franco Battiato.

Que?, non estarian mal para acabar bailando un dos dous dias do ARTENATIVA deste ano, e?

Ao remate do concerto saimos pola fermosisima zona antiga de Pontevedra confraternizando coa fauna local e coñecendo novos locais moi acordes cos nosos gustos.

Despois Lhilho trouxonos á casa.

Arrivederci Calabria!

2008-01-15T12:15:00.000+01:00

Ciao a tutti!

Este vai ser a derradeira entrada publicada neste noso blog desde a bella Italia. Hoxe è meu ùltimo dia en Vibo Valentia, mais non chegarei à casa ata o 19 (ou quen sabe debido aos problemas cos billetes de aviòn); xa que tomareime tres dias de descanso en Roma debido ao estrès provocado polo intensisimo traballo realizado eiqui.

Comentar que estades todos invitados à festa que se realizarà cando chegue, podendo gozar dos deliciosos manxares e licores calabreses-italianos (senza picante non c'è vitta).

A presto amici e ci vediamo il 19!

AS CANCIÓNS DA SEMANA (xaneiro 2008)

2008-01-03T21:04:00.000+01:00

boas amigos e amigas, na primeira entrega no 2008 deste apartado de IAUGANAIALMA, teño que dicir que o primeiro disco que escoitei este ano, a iso das 00:15 do 1 de xaneiro, foi o REGODOBARGO de Suso Vaamonde (por certo, aproveitei este momento previo á primeira gran festa do ano para dar boa conta da miña hixiene corporal, xa que non ia sobrado). Despois de lavar os sobacos e os pes, puxen o BEAT SURRENDER de The Jam para sair da casa con un pouco de marcha, ( que se me cortou na festa á que acudín xa que dj ernst estaba pinchando clasicos do tipo de Rihanna, pero sobre a esa festa xa falarei en outra ocasión).

Ben, pois estas son as cancións:

-deus fratresque gallaecia SUSO VAAMONDE (letra de Alfredo Brañas)

-town called malice THE JAM

-mars bars UNDERTONES

-all or nothing SMALL FACES

-no tiene por que ser así NIPPLE ATTACK

Non c'è niente da fare...

2008-01-03T17:29:00.000+01:00

Hola de novo a todos!

Antes de nada desexar un buon anno e auguri a tutti. Nesta nova entrada publicarei o vídeo da viaxe a Pisa, Florencia, Siena, San Giminiano e Lucca. Desta volta non redactei a súa correspondente crónica debido a que estas datas son para o descanso e non para traballar (hai un tempo para todo).

Pois máis nada e até a próxima.

Audio: Los Imposibles - keep trying

NOTA DA DIRECCIÓN

2007-12-15T18:58:00.000+01:00

A dirección de IAUGANAIALMA, vese na obriga de cambiar a frecuencia de saida do seu espacio "AS CANCIÓNS DA SEMANA" , que a partires de agora pasara a ser un espazo mensual.

Asique, xa sabedes, estade atentos a primeiros de cada mes, xa que poderedes ver unha nova entrega de "AAAS CANCIÓÓÓNS DA SEMAAAAANA (o espazo que sae cada mes)"
Ata pronto

Ma che freddo fa ...

2007-12-11T19:05:00.000+01:00

Saúdos de novo a todos! Esta semana farei un pequeno resumo da viaxe realizada a Sicilia os días 7, 8 e 9 deste mes. E como non podía ser doutra maneira, vai acompañado cos seus xa clásicos e aclamados vídeos (e non son do tipo: gravo a autoestrada desde o coche!).

Partimos o venres ás 11 da mañá, iso si, despois de agardar dúas horas en Hertz polos coches. Fixemos unha pequena parada en Mileto para acudir unha pequena reunión informal, e enfilamos a fermosa autoestrada con destino a Villa San Giovanni. Este é o lugar desde onde parten os ferrys destino á illa, e polo que sei, non queren unha ponte que os una xa que é o motor económico do pobo. Aparte disto, lévase querendo facer esa ponte anos, mais a mafia esíxelle ao goberno italiano unha porcentaxe altísima do presuposto ou mesmo colocar ás súas propias empresas construtoras. O traxecto do ferry dura unha media hora e a súa frecuencia é ese mesmo tempo en calquera momento do día.

Desembarcamos en Messina, e nada máis descender co coche, xa me dei conta da carencia de educación vial siciliana (iso si, comparado con Palermo son uns santiños). Estivemos nesta cidade o tempo xusto para repoñer forzas, tomando entón dirección Taormina. Quizais foi este un dos lugares que máis me sorprendeu desde que estou aquí, seguramente por descoñecer a súa existencia anteriormente. É un pobo pequeniño, mais realmente fermoso cunhas vistas ao mar marabillosas e o volcán Etna omnipresente botando un fume ameazante.

Desde Taormina fómonos xa destino á caótica Palermo. Logo das clásicas preguntas respecto á localización do noso Bred & Breackfast, deixamos a equipaxe e desmos unha voltiña pola cidade, recolléndose cedo que había que madrugar.

Ao día seguinte, visitamos toda a cidade cun guía que semellaba case nativo. Palermo lémbrame nalgúns aspectos a Napoli por ser ruda, auténtica, tosca e cunha estupendísima gastronomía. Da arqueoloxía, igrexas ou catedrais pouco comentarei, porque, evidentemente todo está escrito. Xa pola noite gozamos da movida palermitana desenfrenadamente (Gyn-Tonics a 2.50 euros!).

O domingo deixamos Palermo e fomos ás escavacións de Selinunte. Pouco teño que comentar sobre estas sendo eu unha persoa que aplica física á vida, aínda así, son realmente impresionantes. Finalizada esta visita, comemos algo nun pobo a medio camiño entre Selinunte e Palermo e tomamos destino a Vibo Valentia. Só unha incidencia a comentar, o pequeno problema que tivo un dos coches cando o ferry lle embestiu provocándolle unha “pequena” raiadura.

Pois isto é todo polo momento. Esta fin de semana quedamos en VV para disfrutar do Nadal vibonese e a súa magnífica Super Zeppolata (postre típico que é á súa vez doce e salgado).

Saluti ragazzi!

Audio: Rocky Roberts - sono tremendo

Benzina ou diesel?

2007-12-06T18:04:00.000+01:00

Hola de novo a todos! Desta volta resumirei a viaxe realizada a anterior fin de semana polo sur de Italia visitando Tropea, o Parco Nazionale della Sila, I Giganti, Cosenza, Stilo e diversos lugares da Calabria.

Comezamos a xornada recollendo os coches de aluguer en Vibo Valentia, iso si, co seu correspondente retraso. Despois disto, partimos destino á costa da provincia vibonesa visitano a cidade turística de Tropea (lugar onde habitan moitos ingleses) e algo que debía ser o Capo Vaticano.

A seguinte parada foi o Parco Nazionale della Sila. Visitamos os lagos de Cecina e Arbo que son realmente impresionantes, destacando a presenza de algún can-branco-lobo e pouco máis. A única incidencia foi o atobamento do coche (non conducía eu!) nunha cuneta chea de lama, polo que houbo que pedir axuda para seguir a marcha.

Xa entrada a noite desprazámonos á capital da movida calabresa, como é Cosenza. Creo que o concepto de movida é moi diferente ao noso, aínda así tomamos unhas copas e voltamos para a escura Vibo Valentia.

Ao día seguinte andivemos ata o tacón da bota, parando a comer nun sitio que non me lembro o nome e despois disto ascendemos ata Stilo. Este é un lugar realmente fermoso e cunhas vistas incribles.

Foi esta a derradeira parada antes de emprender a marcha cara a casiña. Foi entón cando pasou a maior incidencia a destacar. Paramos a repostar, e cal foi a sorpresa que o Fiat Panda era a gasolina (benzina), e nós botámoslle diesel. Despois de andar quilómetro e medio a máquina parouse e xa non voltou a arrincar máis. Probamos a quitarlle o combustible cun tubo, encherlle o depósito con gasolina e empurralo; mais nada. Tivemos que deixalo alí e ao día seguinte catro intrépidas aventureiras foron rescatalo e buscaron un mecánico que xustificara nun papel ante Hertz que o fallo foi do coche.

Pois isto foi todo polo de agora. Como podedes observar non estou moi falador, mais para a próxima semana comentarei máis polo miúdo as miñas experiencias por Palermo (Sicilia).

Saúdos enxoitos en licor café! Grazie amici!

Arrivederci.

Audio: Adriano Celentano - due tipi come noi

CANCIÓNS DA SEMANA

2007-11-28T19:59:00.000+01:00

Xa chegou a nova entrega de cancións da semana.

_together in stupidity IF LUCY FELL

_like water NISEI

TELEPHONE ROUGES

_metallurgic kids TELEPHONE ROUGES http://viewmorepics.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewAlbums&friendID=157086760

_vote with a bullet CORROSION OF CONFORMITY

_we want the airwaves RAMONES

esta vez a maioria dos grupos son de fora, so temos do pais a os grovenses Telephone Rouges, ainda que os If Lucy Fell non nos pillan moi lonxe.

Qual è il motivo dell suo viaggio?

2007-11-21T09:46:00.000+01:00

Saluti a tutti!

A miña vida pola Calabria segue avanzando de forma lenta, mais segura. Xa rematei co “estupendísimo” curso de italiano; e como vos imaxinaredes, moito non é que controle. Isto non é unha cousa que me preocupe, porque un idioma non se aprende nunha aula, senón no día a día da vida real. Aquí quedaría ben decir que se aprende nos bares, mais como aquí hai poucos, mellor estar caladiño.

Comecei a mediados da semana pasada coas práticas de empresa. Estou “traballando” na prestioxiosa adega de viño e enoteca Cantina Ciccone Rocco de Mileto. Creo que a palabras adega lle queda algo grande, xa que embotellan o viño que compran en Sicilia (persoalmente carece bastante) e comercializan algún baixo marca propìa. Outra cousa é a tenda de viños. Considero que ten un nivel medio-alto, cunha extensísima gama de viños italianos, champáns, grapa, aceites de oliva virxes, wishkey… Entre a súa clientela habitual, destaca ese gran cantante italiano que se chama Albano (agardo quitarme unha foto con el!). Unha das cousas das que non me gusta este traballo, é que hai coller o autobús desde Vibo Valentia a Mileto; aturando desta maneira á irrespetuosa chavalada vibonesa que peregrinan devotamente ao Vibo Center (centro comercial e case única forma de ocio en VV).

Pois polo de agora, isto é todo. Quero dar de novo as grazas por ese paquetiño de elevada graduación alcólica e que agardo desesperadamente. Cando volte, xa farei unha festa con manxares e licores italianos. Tentando poder facer outra viaxe e escribir un artigo (moi aclamados os anteriores) sobre esa, despídome. Saúdos a todos e especialmente a Alba, Anais, Chelo, Mari, María R., María Esteiro, Natalie, Olalla e Patricia.

Arrivederci!

Italian top ten by Mike Lois!

2007-11-21T09:36:00.000+01:00

Ciao!
Xa que ao meu socio de blog (á par que amigo) Toro Noise, dáselle por facer listas de cancións; aí van as miñas dez preferidas na miña estancia na “bella” Italia.

• Modettes – white mice
• Rico & The Rudies – Brixton cat
• Billie Davis - just walk in my shoes
• The Gayletts - I like your world
• Los 4 Monedas – caminando por la calle
• Timebox – soul sauce
• Phyllis Dillon – make me yours
• Wyder K. Frog - jumpin' jack flash
• Claudette – queen of the world
• Playthings - stop what you´re doing

Ah! e Adriano Celentano.

CANCIÓNS DA SEMANA

2007-11-20T20:46:00.000+01:00

xa chegou a nova entrega de cancións da semana. Esta vez tamén hai varios candidatos a tocar no ARTENATIVA.

_the day before DRENCHING HAZEhttp://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=146187798
_ostras carnicero DIADERMINhttp://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=233858447
_fire walk with me MEQUETREFEhttp://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=177109244
_A55 LOS IRIBARNEShttp://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=89044361
_alas velvetianas SEBASTOPOLhttp://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=59510660

Por certo, falando do artenativa, rumorease que os Noise Project poden estar en negociacions para incorporar no mercado de decembro á cantante de La Oreja de Van Gogh.

CANCIÓNS DA SEMANA

2007-11-12T19:44:00.000+01:00

Unha nova semana e unha nova entrega de cancións da semana.

_en mi lugar CONGELADOR

_intervention ARCADE FIRE

_basura oh si Pt1 TELEPHONES ROUGES http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=157086760

_danzarei para ti FANNY+ALEXANDER http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=144420199

_anaina para o Che Guevara SUSO VAAMONDE (letra de CELSO E. FERREIRO)http://usuarios.lycos.es/susovaamonde/

A ver, un xogo, de entre estes 5 grupos hai 2 nas quinielas do ARTENATIVA, ¿cales son?

mmmm que complicado, non?

ALGO IMPORTANTE SE XESTOU NA NASA

2007-11-09T19:53:00.000+01:00

O pasado venres, un continxente chegado dende Valga arribou na Sala Nasa para asistir ao concerto presentación dos discos de Fanny+Alexander e The Homens, "finais dos 70s. comezos dos 80s." e "tres" respectivamente. Como bos fans, chegamos a unha Nasa ainda deserta para coller sitio, menos mal q as camareiras xa estaban nos seus postos e non perdemos o tempo.

Á hora prevista para o comezo entraron na sala os Fanny+Alexander ainda con tempo para saudar aos fans e tomar un reconstituinte licor café. 10 minutos mais tarde, coa sala ainda mediada comenzaron o seu concerto que constou de 6 temas nos que as suas voces, guitarras, e bases pregrabadas se compenetraban á perfección. Deixaron caer versión galaica dos Smiths cambiando London ou Birminghan por Vigo, Compostela ou incluso pola nosa veciña é benquerida vila de Caldas de Reis. Tamen soou versión bailonga con bases de Projecto Mourente do seu tema "sós".

Co tempo xusto para pedir algo de beber (tiñamos sediña despois de tanto bailar) sairon The Homens a escea coa sala case chea. Deron un concerto intensisimo (a min fixoseme curto) no que demostraron varias cousas:
_que son un dos grupos con mais futuro do estado (xa, non descubro nada)
_que son moi bos músicos e teñen un proxecto moi currado.
_que teñen un publico fidel e instruido (que non fagamos ben os coros xa non é culpa deles)
_e sobre todo demostraron q teñen os pes no chan e que saben moi ben o que queren (será porque non son uns ñiñatos de 19 anos, bueno keith richards tampouco ten 19 anos é ...). Bueno esto ultimo non o demostraron so no concerto, claro, senon que o levan demostrando durante todo este tempo que levan co grupo.
Tamén estiberon á altura ilustres invitados como Mourente, Joaquin Samesugas...

Ao rematar o concerto, estibemos comfraternizando (si collendo un peido que te cagas) nalguns locais da zona monumental de Compostela.

Bueno, non creo que a nadie lle interese como rematei esa noite, sobre todo porque cheiraba moi mal, pero podedelo imaxinar vendo como estabamos o Zerovacas e mais eu a iso das 11 e media da noite (con unhas 5 horas por diante)

Ala, ata pronto

Per favore, lo indichi sulla cartina?

2007-11-07T16:54:00.000+01:00

Hola de novo a todos! Nesta segunda reseña describirei as miñas impresións sobre os lugares nos que estiven ultimamente na “bella” Italia. Isto é: Napoli, Pompei, Cava di Tirreni e Salerno. Alén disto, tentarei respostar ás cuestións plantexadas nos comentarios do primeiro artigo, nos que se facían referencia a temas tan transcendentais como droga, alcol, tabaco, chatis ou fútbol.

Entrando xa en materia, comezarei falando da cidade máis semellante a Buenos Aires de Europa, Napoli. Despois de tres horas de tren, chegamos á Stazione Centrale di Piazza Garibaldi, onde xa te avisaban que se debería ter sempre as mochilas á vista. E vendo á fauna que habitaba a estación non era de estrañar.

Despois de deixar a equipaxe no hostal, primeira toma de contacto coa cidade. O primeiro que chama a atención é a cantidade de lixo que hai en todas as rúas, xa sexa na zona de tendas de luxo (Inditex omnipresente!) como en barrios non recomendados polas guías turísticas. Outra cousa a destacar é a figura do personaxe máis influinte, e polo tanto máis importante, de Napoli: Diego Armando Maradona. As bandeiras e fotos coa súa imaxe están en todos lados. Incluso hai un bar que garda un pelo del e teno exposto nunha vitrina a modo de altar. Seguindo un pouco co tema bar, fomos comer á pizzería máis antiga do mundo. Había que coller número e agardar mínimo unha hora. Iso si, estaban boísimas e ademáis eran baratas. Só un fallo: os baños. Co conto que é a máis antiga, non se limpan, e cando vas a eles non eres capaz de respirar (ideal para Sr. Wuainai, que frecuenta restaurantes tipo O Fogar do Santiso). Unha cousa moi boa de Napoli é que ten unha vida incrible, todo tipo de xente e moitos locais onde confraternizar e pasalo ben. Todo o contrario que Vibo Valentia onde todo o mundo viste igual e só hai un pub recomendable: o Jumpin’ Up de estética 70´s funk e música aceptable.

Falando xa do lado escuro da cidade; hai que saber por onde se anda, xa que hai sitios realmente perigosos, onde podes ver como rouban un coche en directo. Paseando polo porto vense os grandes contedores procedentes de Oriente e Occidente e onde as falsificacións de todo tipo van ser misturadas coas orixinais. A diversión segue coa droga, na que a base da pirámide a forma un neno de 12 anos. Aos 14-16 xa podes ter a túa moto e o teu propio ferro (pistola). Estes aprendices de delincuentes viaxan por toda a cidade, dirixíndose ás cristalarías das grandes cadeas comerciais para probar a arma. Os cristais rematan cheos de proxectís, mais os comerciantes non os cambian polo reclamo turístico que supón. Ao final, as aseguradoras funcionan a medias coas principais cristalarías do país, controladas pola Camorra. Se a alguén lle interesa este tema, recoméndolle o libro de Roberto Saviano “Gomorra: Un viaje al imperio económico y al sueño de poder de la Camorra” da editorial Debate.

De monumentos ou museos, abstéñome de comentar nada xa que está todo escrito e dito. Realmente é unha cidade auténtica, ruda, tosca, onde se discute salvaxemente en calquera esquina por unha parida e dache a sensación de que calquera cousa pode ocorrer no momento en que menos o agardas. Totalmente recomendable a súa visita.

Viaxamos agora de Napoli a Pompei (Pompeia). Despois de pagar os regulamentarios 11 euros, entramos na cidade que foi sepultada polo Vesuvio o 24 de agosto do ano 79 d.c. baixo un río cinzas, lapilli e lava. Nada máis poñer o pé na cidade, impresiona vela xa que é realmente grande e te ves superado pola omnipresenza de pedras e manadas de xaponese excitados. Despois de estar alí máis de tres horas percorrendo as súas rúas, dache a sensación que xa viches todo e che resulta repetitivo; mais non, recomendan un día enteiro para vela ben. Sen dúbida recomendable, aínda que quizais para un filósofo da enxeñaría coma min, se me fai un pouco pesada.

Fomos a Cava di Tirreni porque era o sitio onde tiñamos o hostal. Este era propiedade da Igrexa, aínda que o cheiro que predominaba en recepción non erá incienso, senón un cheiro que lle sería moi familiar ao xefe de Neve do País. Nunca oira falar desta cidade; é un tipo Vibo Valentia en tamaño, mais só niso. Ten un casco vello moi fermoso e cunha vida nocturna máis que aceptable. A destacar o número de locais onde se escoitaba jazz e restaurantes de grande nivel, esteticamente falando.

Despois de media hora de tren, chegamos a Salerno. Moi fermosa tamén, semellante a Cava di Tirreni, mais moito máis grande. A destacar o paseo marítimo, o casco antigo e as vistas dende Il Giardino della Minerva (o xardín botánico máis antigo de Europa). Foi Salerno a derradeira parada antes de partir para a gris Vibo Valentia.

Respostando agora aos comentarios do primeiro artigo, comezarei falando das chatis. Que decir, hai de todo, mais destacan as hipermaqueadas conducindo os seus fermosos Mini Cooper´s ou Smart´s. As copas e o tabaco son carísmos. A modo de exemplo: un Gyn-Tonic vale cinco euros (un Martini o mesmo) e un paquete de Chesterfield custa 3,60 euros. As drogas supoño que as haberá; como en todos lados. Segundo a prensa local, está pegando moito ultimamente o md (“miedo me da” para os iniciados no tema). Aparte disto, supoño que haberá todo tipo de sustancias estimulantes. Como podedes imaxinar, a droga está nas mans da mafia. O fútbol é o deporte rei, seguido polo volley, ciclismo, Valentino Rossi e Ferrari. O equipo de Vibo Valentia é a Vibonese, que milita na Serie C2-C e na que xoga un español. Na rexión de Calabria só hai un equipo na Seria A, a Reggina. Agardo que o capo de Pena máxima quede satisfeito con esta breve reseña de deporte.

Pois isto é todo polo de agora. Agardo que ese paquetiño con licores galaicos varios estea preparado. Xa vos mando eu o enderezo ao que o tendes que enviar.

A PRESTO!

Audio: Jackie Trent - you baby

CANCIONS DA SEMANA

2007-11-05T20:56:00.000+01:00

Xa están eiquí as cancións desta semana, como podedes comprobar, a música en galego é a predominante, debido a q o concerto presentación dos discos de The Homens e Fanny+Alexander do venres pasado ainda non me saiu da cabeza, pero iso xa o contarei nunha proxima entrada esta semana. ala

-pánico (merda de DJ) FANNY+ALEXANDERhttp://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=144420199

-monte moriah THE HOMENShttp://www.thehomens.com/

-el aval LOS TREShttp://www.lostres.cl/indexbeta.htm

-miña ruliña MARIA E XAVIER

-hate the police MUDHONEY

Che cos ci consiglia?

2007-10-30T10:32:00.000+01:00

Sono appena arrivato… e sí, todos os tópicos se cumpren. A Italia profunda da que tanto se oe falar e se vía nas películas existe. Todo o que pasa e hai aquí poderíase resumir nas seguintes palabras: panadarías, mafia, televisión, coches, pizza, pasta…ou afirmar directamente que Vibo Valentia é unha tapadeira en sí.

Comezarei por ese mundo que tanto me apaixona e que damos en chamar televisión; mais non calquera televisión, senón a televisión italiana. O primeiro que chama a atención é a presenza de tías despampanantes bailando, facéndose a atontada e esinando xerorasamente pechamen en todo tipo de programas (e cando digo en todos, digo todos!), por non falar da publicidade. Non quero imaxinarme se aquí existise un "ente" como é Federación de Mujeres Progresistas de España (que pediu a retirada de Escenas de Matrimonio por fomentar a violencia cara as mulleres!!!). Pilar Barden, Cristina del Valle e algunha outra máis terían moito choio e non poderían atender á súa marabillosa e espléndida carreira "artística".

Se houbera que destacar algún programa sería sen dúbida Striscia la Notizia; que aplican á actualidade un moi bo humor (que tome nota Wyoming!). Ah, aquí tamén hai dúas chatis que botan por fora. Como non, en Italia hai ese tipo de series que persoalmente apéstanme: House, Anatomía de Gray, Prison Break, Perdidos ou Heroes, lévaas para a casa! Foi estreada estos días Il Capo dei Capi, a serie italiana máis cara de todos os tempos, e como podedes imaxinar xa sabedes de que pode ir (da mafia quizais?). Realmente aínda é aceptable para ver, mais vivindo con tías, as series citadas anteriormente son prioridade a visualizar.

Outros programas que tamén triunfan son as tertulias-pelexas sobre política, ¿Quiere ser millonario?, Mira quién baila, Hay una carta para ti, programas tipo Noche de fiesta, folklore, relixión (Dios salve al Padre Pío) e outras averracións á intelixencia. Entereime tamén que había unha versión de Los Serrano, mais aínda non logrei vela. Agardo impacientemente.

Falarei agora do tema máis recurrente estando en Calabria, a mafia. Dúas anécdotas a modo de exemplos. O meu pimeiro día aquí, saiu en Calabria TV a colocación dunha bomba a un almacén de froitas, mais non lle fixen moito caso. Fai un par de días cando fomos facer copias das chaves para todos, o escaparate da ferretaría estaba acribillado a balazos! Até este momento pensaba que iso da mafia era unha entelequia, que xa non existía. Vaia inxenuo!

Neste recuncho de Italia, a mafia posúe todas as panaderías e pastelerías. Así que cada vez que se compra pan aquí, os cartos son para a cossa nostra. Como vos podedes imaxinar a economía sumerxida é a que abonda. Isto está cheo de concesionarios de coches de luxo, pequenos talleres de 15 m2 que dan moito que pensar, venda de pan e pasteis en calquer local…

Falando un pouco da cidade, diría que é un tipo Pontevedra. O casco vello de Vibo Valentia está bastante podre e a parte "nova" carece de estética. Ten unha interesante rúa de tendas onde o que máis se ven son esos traxes italianos que relmente están moi ben. As beirarúas, na maioría das veces, non existen e aínda por riba a condución dos nativos é a máis irrespetuosa que vin nunca. Non hai cultura de bares, xa que os hai contados; e non digamos xa pubs, que debe haber tres. Total, aquí non hai a onde saír e nas grandes cidades italianas, ás dúas da madrugada xa non venden alcol. E o peor de todo, non se pode fumar en ningún sitio; discotecas, pubs, bares… Vendo isto, fan a Zapatero bo! Como está o fútbol!

Da comida que se pode decir, magnífica! Todo está boísimo, tanto as pizzas, a pasta, calzones e toda a variadísima cociña italiana. Debido ao extenso do tema e a sapiencia do que escribe, queda para outra ocasión.

Pois isto é todo polo de agora. A ver se alguén que me aprecie me manda unhas botelliñas de licor café ou licores galaicos varios.

A PRESTO!

CANCIÓNS DA SEMANA

2007-10-29T20:56:00.000+01:00

ala, aqui tendes as cancions q me trouxeron de cabeza esta semana.
so espero q desta volta, os comentarios se refiran a o contido do artigo
ata luns

-moi ben, tripper HANOM AUSSE
http://www.myspace.com/hanomausse

-hunting for witches BLOC PARTY
-emily kane ART BRUT
-the pelican MENOMENA
-revolución CHUCHO

CANCIÓNS DA SEMANA

2007-10-22T20:53:00.000+02:00

Compráceme anunciar o nacemento dun novo espazo semanal (saira os luns) neste noso blog, do cal eu (Toro Noise) me encargarei e q so pretende amosarlle a o q lle interese cales son as cancións q non podo deixar de escoitar cada semana (porsuposto algunhas repetiran), e se serve para q alguen recupere algun disco olvidado ou descubra outro estarei satisfeito. Por outra parte se alguén se enfada porque lle parecen moi malas,... q se foda

--"algún dia será" SURFIN` BICHOS
--"at & t" PAVEMENT
--"calamar" THE HOMENS
--"just another dream" LOOPSIDE
--"verano fatal" NACHO VEGAS & CHRISTINA ROSENVINGE

Los Granadians rides again

2007-10-16T13:37:00.000+02:00

Voltan á carga este xove conxunto que demostrarán unha vez máis o seu exquisito gusto polos ritmos de moda comos son o rocksteady ou o reggae sen esquecernos do garage mexicano dos 60 ou outros ámbitos como a ciencia ficción. A banda goza do recoñecemento de crítica e público, sendo a prensa británcia especializada quen define o seu son como: "...crunchy, jerky, esoteric!".

Los Granadians están preparando a saída do seu novo álbum que vera luz a finais de 2007. Todos e cada un dos temas serán hits. Algúns dos cortes gravados ata agora son "Una chica me dijo una vez", "Te puedes marchar", "Dulce sensación", "Hanna"...todos estes con marabillosas letras en castelán. Ademais destos, haberá os clásicos instrumentales cos característicos killers de hammond da man de Teddy Boy. A banda tamén gravou algúns videoclips para a pequena pantalla.

Agardaremos a que dunha vez por todas toquen en Galicia, como o fixeron non fai moito, os seus vecíños de Granada como son Red Soul Community.

Outro boa noticia para os amantes do 60's ska-cool rocksteady-early reggae. The Skatalites, a banda máis mítica de Xamaica, tocará por primeira vez en Galicia. Será o 10 de novembro en Vigo na Sala A!.

Video clip so seu anterior álbum 'El Temperamentel Sonido de Los Granadians': 'Terror Suspenso Reggay Sideral' (http://www.youtube.com/watch?v=xuq2JhA7gio)

Benvenuti Italia !

2007-10-15T18:09:00.000+02:00

Hola de novo amigos! Mike Lois desprazarase á rexión de Calabria (http://es.wikipedia.org/wiki/Calabria) durante tres meses en misión especial. Todas as experiencias serán contadas neste blog, así que non lle quitar ollo.

Ah! saúdos a ese tal Sr. Wuainai (http://www.srwainai.blogspot.com/); se podedes, ignorádeo xa que carece do que damos en chamar cultura.

Arrivederci.

2007-10-13T13:22:00.000+02:00

- pon unha na tua vida.

-q va tio, paso.

-vale, se mo dis con esa cara, poñoa e punto,

de feito vou poñer duas no balcon por se perdo unha

Opinión culinaria

2007-10-08T18:02:00.000+02:00

Achégovos aquí un artigo de opinión (persoal, subxectiva e intransferible) sobre o que dan en chamar "cociña moderna". Este foi publicado no primeiro número da revista Artenativa e recibiu unhas magníficas críticas dentro do mundo cultural e tamén culinario, sendo premiado en varios festivais xornalísticos e festas gastronómicas varias. Bo proveito con Xacobe!

Liofilización, técnica de esterificación, técnica do nitróxeno líquido, escuma de fume, encapsulación... Quen se imaxinaría lendo isto, que este é un artigo que trata sobre a cociña; mellor dito, sobre a tan marabillosa nova cociña de hoxe en día que encarnan iluminados ilustres como Ferrán Adriá. Si amigos, estamos ante a peste da nova cociña e a presenza mediática dos sabios dos fogóns. Xa non nos asustamos ante a proliferación de cociñas con aspecto de quirófano, aínda que estes iluminados din que son laboratorios de experimentación; cociñeiros que presentan reality shows ou venden fascículos orientados ás señoras que ven estes programas.

Unha das maiores críticas que reciben estes novos gurús da sociedade, é que a súa cociña non é algo que se poida gozar todos os días, mais ese nunca foi o obxectivo destes, nin falta que fai! O máis famoso deles argumenta “a necesidade da creatividade culinaria fundamentada no coñecemento científico; un cociñeiro que descubra un novo universo gastronómico para beneficio de calquera persoa con desexos de alimentarse ben” No comment!!! . Que me diga alguén que para poder catar un menú degustación hai que agardar un ano e medio (non é broma!); mais non importa, despois de soltar a pasta xa poderás comunicarlle ás túas amizades que ti fuches un dos privilexiados comensais do Bulli. Sen ofender aos parvos, seremos parvos?

Falando do suposto toque underground que ten esta tendencia da nova cociña, unha comparación a modo de exemplo: un protagonista de Los Hombres de Paco adoita levar unha camiseta de Sinnamon Records e no bar desta serie hai un cartel de Franz Ferdinand. Espontaneidade? Non, é marketing do non markenting, a comercialización salvaxe do underground sen deixar de ser underground. Se lle aplicamos isto á cociña, sairía dun tubo de ensaio o tipo de visionario da cociña do que falamos.

Antes os cociñeiros eran anónimos, nunca traspasaban as sagradas paredes das cociñas. Ías a calquera restaurante e non tiñas nin idea quen che preparou eses saborosos manxares. Hoxe os restaurantes hai camareiros-manequíns, maîtres que che perdoan a vida coa ollada e no altar está o grande cociñeiro, recibindo as felicitacións dalgún comensal que pouco debeu saborear os pratos debido aos efectos caloríficos e/ou psicotrópicos dun viño que lle recomendara algún respectable alto cargo. Semella que xa non vale a simple cocción ou fritura. Da mesma maneira que para esta alta cociña, porque non aplicamos o mesmo baremo para un mecánico? Imaxinádesvolo cambiando o aceite a un coche entre flores e serpentinas cobrando o mesmos salario que un director de banco?

Non vou defender eu aquí as razóns que dan a maioría da xente desprezando esta cociña: onde estea un bo churrasco con patacas frixidas, co que che poñen no prato non te fartas, coa fame que se pasa no mundo... aínda así, fago unha proposta; porque non conceder bolsas de axuda para as persoas que non teñan solvencia económica e así democratizar a alta cociña? Non reciben bolsas de estudo esa parte privilexiada desta nosa sociedade que damos en chamar universitarios?

Mais si, recoñézoo, gustaríame ir ao Bulli e probar un souflé de boniatos escalivados con aceite de tartufo e ovas de troita ao fume de mandarina. Porque neste mundo de aparencias, construído para que os novos ricos poidan demostrar o que son, poder ensinarlles educación. A educación que carecen no sentido gustativo polo que pagan unha inxente cantidade de diñeiro. Meus probes. Serán dos nosos?

CHEGAMOS!!!

2007-10-05T19:26:00.000+02:00

benvidos a todos a este noso blog bicefalo, onde encontraredes comentarios sobre música, criticas culinarias, debates do tipo republica vs borbons vs carlismo (corrente esta ultima moi interesante e de auxe, sobre todo nunha pequena aldea da navarra mais oriental), comentarios deportivos (analizaremos de forma minuciosa a vida e obra do mitico DIMITRI RADCHENCO), e todo aquelo sobre o q nos preste escribir, e punto.

Xa estamos eiquí !

2007-10-05T17:16:00.000+02:00

Benvidos! Estámonos lendo o libro de instrucións, mais como somos tíos listos (algún até enxeñeiro), moi cedo teredes novas nosas. Saúdos.